Rodzice, którzy kiedykolwiek prowadzili korespondencję z instytucjami takimi jak Sanepid, Urząd Wojewódzki czy Ministerstwo Zdrowia, doskonale wiedzą, że jest to jak rozmowa grochem o ścianę. Piszę to także z własnego doświadczenia, korespondując z tymi instytucjami, czytam ich pisma, analizuję odpowiedzi, odpowiadam i wiem, jak one w rzeczywistości wyglądają.

Niezależnie od tego, czy: zadaje się konkretne pytania, opisuje rzeczywiste historie poszczepienne dzieci, przedstawia dokumenty czy próbuje merytorycznej rozmowy o zdrowiu i ryzyku, badaniach naukowych czy przedstawiając inne argumenty, zawsze trafia się na ten sam mur.

Odpowiedzi są chłodne, schematyczne, wyrachowane, w tonie wyższości i presji urzędnika nad obywatelem i całkowicie oderwane od realnych problemów rodziców. Sprowadzają się wyłącznie do paragrafów, procedur i urzędowych formułek – z nieustannym podkreślaniem, że „organ działa zgodnie z prawem”.

Czytając te pisma, człowiek musi mieć po prostu silne nerwy i nauczyć się cierpliwości. Musi opanować emocje – złość, bezsilność, wyhamować niestosowne słownictwo – bo tych tekstów po prostu nie da się czytać bez wewnętrznego oporu

One są oderwane od rzeczywistości, w której żyją rodziny i dzieci.

Oderwane od realnych konsekwencji zdrowotnych.

Oderwane od empatii.

Dziecko w tej korespondencji nie jest pacjentem, nie jest istotą dla której ważne jest dobro, zdrowie i kochający rodzice, ale ono jest „zobowiązaniem”, „przedmiotem obowiązku”, elementem postępowania administracyjnego.

Paradoksalnie to właśnie rozmowa ze sztuczną inteligencją bywa dziś bardziej rzeczowa, bardziej otwarta na argumenty, bardziej empatyczna i bardziej skupiona na realnym dobru dziecka niż komunikacja z instytucjami, których podstawowym zadaniem powinno być zdrowie publiczne, ale ono nie mieści się w widełkach artykułów, paragrafów, ustępów i punktów ….

I właśnie na tym tle pojawia się problem, którego nie da się już zbyć urzędową formułką, bo gdy państwo z jednej strony zapewnia, że szczepienia nie są przymusowe, a z drugiej strony sięga po aparat przymusu finansowego, to nie mamy do czynienia wyłącznie z formalizmem.

Mamy do czynienia właśnie z HIPOKRYZJĄ PAŃSTWA.

Państwo zapewnia rodziców, że szczepienia nie są przymusowe.

Jednocześnie jednak nakłada na nich grzywny, grozi egzekucją skarbową i zajmuje konta bankowe.

Ale spokojnie – według Ministerstwa Zdrowia i wojewodów to wcale nie kara, to tylko ….. motywacja

Przyjrzyjmy się jednak oficjalnym stanowiskom samych organów państwa.

Minister Zdrowia wskazuje:

„Na opiekunów dziecka może być nałożona grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Grzywna ta nie oznacza jednak szczepień przymusowych, jest to środek stosowany w postępowaniu administracyjnym, który ma zmotywować rodzica do poddania jego dziecka szczepieniom obowiązkowym.”

Wojewodowie piszą:

„Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku poprzez dolegliwość finansową.”

Jednocześnie w pismach czytamy także:

„Celem zastosowania grzywny nie jest wyrządzenie zobowiązanemu dolegliwości finansowej.”

A dalej:

„Zastosowanie tego środka służy realizacji obowiązku poprzez zagrożenie wyrządzenia dolegliwości finansowej.”

To nie są moje interpretacje. To są cytaty z oficjalnych dokumentów!!!

Pytanie podstawowe:

Czy grzywna jest dolegliwością finansową, czy nie?

Jeżeli:

– pieniądze są przymusowo ściągane z konta,

– kwota nie jest dostosowana do możliwości finansowych,

– brak zapłaty skutkuje egzekucją skarbową,

to mamy do czynienia z represją finansową, czyli karą.

Kara a motywacja – różnica fundamentalna.

KARA

– polega na wyrządzeniu dolegliwości

– jest sankcją za niewykonanie obowiązku

– wiąże się z przymusem państwowym

MOTYWACJA

– polega na zachęcie

– oferuje korzyść, nie stratę

– pozostawia realny wybór

W czasie „pandemii” państwo potrafiło motywować: nagrodami, benefitami, zachętami materialnymi, jak np. słynne hulajnogi

To była motywacja

Zajęcie konta bankowego, groźba egzekucji i wielokrotne grzywny – to nie jest motywacja – to przymus

Motywacja po państwowemu.

Żeby było jasne – ja rozumiem, czym jest motywacja dlatego przytoczę taki przykład:

Gdyby państwo rozdawało rodzicom małych dzieci grające nocniki, to można by mówić o motywowaniu.

Dziecko miałoby zachętę, żeby szybciej zamienić pieluchę na nocnik.

Rodzic miałby realną korzyść i satysfakcję, że dziecko szybciej zrezygnuje z pieluchy.

Wszyscy byliby zadowoleni

To jest motywacja

Natomiast gdy państwo:

ściąga pieniądze z konta,

zmniejsza środki na utrzymanie dziecka,

ogranicza możliwość zakupu podstawowych rzeczy (choćby takiego nocnika),

grozi egzekucją skarbową,

i robi to wbrew możliwościom finansowym rodzica,

to nie jest to żadna motywacja.

To jest kara finansowa, tylko nazwana innym słowem. Bo trudno kupić dziecku nawet ten symboliczny nocnik, jeżeli wcześniej państwo zabrało pieniądze „w celach motywacyjnych”.

Państwo jednocześnie twierdzi, że:

szczepienia nie są przymusowe, ale ich niewykonanie skutkuje represją i jest egzekwowane siłą państwa.

grzywna boli finansowo, rzekomo nie ma boleć, ale ma złamać opór obywatela,

grzywna to nie kara, ale działa jak kara,

to – niezależnie od tego, jak to nazwiemy – jest karą i przymusem.

To nie jest przypadek.

To nowomowa, która ma przykryć fakt stosowania przymusu państwowego wobec rodziców.

Albo organy państwa nie rozumieją znaczenia słów ….

Albo świadomie manipulują językiem, by usprawiedliwić represje.

W obu przypadkach – to kompromitacja państwa prawa.

Instytucje państwowe w sprawach szczepień nie prowadzą uczciwej komunikacji z obywatelami. Zamiast tego manipulują znaczeniem podstawowych pojęć.

Kara – według nich nie jest karą, mimo że:

– polega na zabraniu pieniędzy,

– jest dotkliwa,

– jest egzekwowana siłą państwa.

Przymus – według nich nie jest przymusem, mimo że:

– brak podporządkowania się skutkuje represją,

– stosowany jest aparat egzekucyjny,

– obywatel realnie nie ma alternatywy.

Obowiązek – według nich istnieje, ale:

– nie wolno go nazwać przymusem,

– choć jego niewykonanie jest karane.

Motywacja – według nich polega na tym, że:

– obywatel ma ponieść stratę,

– ma odczuć dolegliwość,

– i ma mu się „nie opłacać” inna decyzja.

To właśnie w oficjalnych pismach pada także stwierdzenie, że grzywna ma być tak skonstruowana, „aby zobowiązanej nie opłacało się jej uiszczenie”, lecz by została zmuszona do wykonania obowiązku.

To zdanie mówi wszystko, bo jeżeli państwo:

– projektuje sankcję tak, aby obywatelowi „nie opłacało się” skorzystać z wyboru,

– używa strat finansowych jako narzędzia łamania oporu,

– a następnie twierdzi, że to nie kara, tylko motywacja,

to nie mamy do czynienia ani z motywacją, ani z dialogiem społecznym.

Mamy do czynienia z przymusem ekonomicznym, ukrytym pod eufemizmami.

I to jest istota problemu: nie same szczepienia, lecz fakt, że państwo świadomie nadużywa języka, aby usprawiedliwić represje wobec rodziców.

Jeżeli trzeba redefiniować słowa takie jak „kara”, „przymus”, „obowiązek” i „motywacja”, to znaczy, że coś bardzo niewygodnego próbuje się przykryć.

Jeżeli trzeba tak naginać polski język, by kara przestała być karą, a grzywna stała się motywacją, to widać wyraźnie, że instytucjom nie tylko uciekł peron, ale i hulajnoga dawno już pojechała w siną dal ….

A może to właśnie instytucjom przydałoby się podarować grający nocnik, taki który uczy od podstaw, bo najwyraźniej różnice między karą a motywacją trzeba tam jeszcze raz wytłumaczyć, tym razem po polsku, od podstaw.

Wracając na ziemię, wiemy jednak, że państwo jest na tyle świadome i przebiegłe w swojej narracji, że trudno uznać to za pomyłkę językową – to raczej celowe działanie i czysta hipokryzja państwa, a szczególnie wobec tych najmniejszych obywateli i ich troskliwych rodziców.

Autorka tekstu: Aneta Mika

Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacja Twoje VETO na kilka sposobów – szczegóły w menu https://twojeveto.pl/wsparcie/